دست‌گیریِ فریبرز رئیس‌دانا و افزایش فشار بر فعالینِ جنبشِ کارگری

رژیمِ جمهوری اسلامی دکتر فریبرز رئیس‌دانا عضوِ کانونِ نویسنده‌گانِ ایران، اقتصاددانِ رادیکال و صاحب­نظر در مسائل کارگری را بازداشت نمود و برای گذراندنِ دوران حبس، به بند۳۵۰ زندان اوين منتقل کرد. این اقدامِ رژیم، درست بعد از مصاحبه و انتقادِ شدیدِ وی به سیاستِ هدف­مندیِ یارانه­ها و اجرایِ فازِ دومِ آن توسطِ دولت صورت گرفت. در حُکمِ صادره برای رئیس دانا اتهام­هایی مطرح شده که بخشی از آن­ها برای تمامِ محکومینِ سیاسی مشترک است مانند: مصاحبه با رسانه‌های بی­گانه، اما وی به اتهاماتِ دیگری نیز محکوم شده است از جمله «متهم­کردنِ جمهوری اسلامی به آزار، تجاوز و شکنجه­ی زندانيان و فرمايشی قلم­داد کردنِ دادگاه‌های جمهوری اسلامی»!

جمهوری اسلامی در شرایطی به دست‌گیریِ رئیس‌دانا و برخی از فعالینِ سیاسیِ گمنام دست زده است که روزهای سختی را پشتِ سر می­گذراند. از سویی در بحرانِ سیاسیِ داخلی دست و پا می­زند و اختلاف و شکافِ حاکمیت اسلامی را هرروز در شکلی بروز می­دهد. از حمله­ی نماینده­گانِ دوجناح به هم گرفته تا اظهاراتِ مخربِ مهره­های اصلیِ جناحِ روحانیت و جناحِ احمدی­نژاد در فضاهای عمومی علیهِ یکدیگر. افشاگری­های مالی و فسادِ اداری نمونه­های جدیدِ این برخوردهاست. از سویِ دیگر در عرصه­ی بین­المللی با حاد شدنِ مساله­ی تحریمِ نفت و هماهنگیِ آمریکا با اروپائیان و چین بر سر تحریمِ گسترده­ی ایران، فشارهای نمادین یا واقعی بر سر مساله­ی ایرانِ اتمی و تهدیدِ نظامی و خطرِ جنگ، شاهدِ انزوایِ بین­المللی و منطقه­ایِ روزافزون ایران و مسائلِ پشتِ­پرده­ی زیادی هستیم.

باید اذعان کرد که رژیمِ ایران در چنین اوضاع و احوالی­ به هر تکانه‌ای در جامعه واکنشِ سرکوب­گرایانه نشان می­دهد. هنوز چندهفته از ماجرای حکمِ ارتدادِ شاهین نجفی نگذشته است که شاهدِ موجِ اعدام در زندان­های رژیم هستیم. زندانیانی که به جرم‌های مختلفی که هیچ­گاه اثبات نمی­شوند، به‌دار آویخته شدند. کسانی چون منصور رادپور به جُرمِ هواداری از اپوزیسیونِ برانداز در بدترین شرایط در زندان جان باختند، جوانانی به جُرمِ جاسوسی برای اسرائیل و قاچاقِ موادِ مخدر به صورت فله‌ای اعدام می‌شوند، احکام ستم‌گرانه‌ای علیه رضا شهابی، شاهرخ زمانی، علی نجاتی، محمد جراحی، بهنام ابراهیم‌زاده، علی اخوان و دیگر فعالان جنبش کارگری صادر می‌شود و روزنامه‌نگاران، وُکلا و فعالینِ جنبش‌های زنان و دانش‌جویی به طور گسترده به بند کشیده شده‌اند. رژیم اسلامی با این سرکوب‌ها و صدور چنین احکامی بدونِ اثباتِ هیچ جُرمی، درواقع دارهای برافراخته­ی خود را به همه­گان نشان می­دهد.

چنین واکنش­های هار و دریده­ای از سویِ رژیم را باید از دو منظر نگریست. این واکنش­ها را باید هم ناشی از درمانده­گی، استیصال و عدم انسجامِ هیات حاکمه­ی رژیمِ اسلامی در مواجهه با بحران­های درونی و بین­المللی و هم ناشی از ترسِ رژیم از انرژیِ محبوس­شده­ی خشمِ مردم و پتانسیلِ انفجاریِ جامعه دانست. این دو عامل، حساسیت رژیم را تا آن­جا بالا برده که به هر حرکتی، صحبتی، اظهارِنظری و مخالفتی در داخل و خارج واکنشِ سرکوب­گرایانه نشان می­دهد و ایجاد خفقان را در صدرِ نقشه‌های خود قرار داده است. دستگیری و به حبس فرستادنِ یکی از پژوهش‌گران و همراهانِ طبقه­ی کارگرِ ایران  و منتقدِ همیشه­گیِ سیاسی-اقتصادیِ رژیم را باید با دو عاملِ فوق پیوند زد و توجه نمود که امثالِ رئیس دانا و روشن­فکرانی که در بینِ جوانان و دانش­جویان از پایه و محبوبیتِ زیادی برخوردارند، حساسیت رژیم به ایشان را دوچندان می­کند. ارگان‌های فکری و سیاسی-تبلیغاتیِ نئولیبرال‌هایِ وطنی -چه حکومتی و چه به ظاهر مستقل- مدت زمانی است که علاوه بر مشاورتِ اتاق بازرگانی رژیم اسلامی، در نشریاتی همچون «مهرنامه» برای اندیش‌مندانِ سوسیالیست و خواسته‌های برحقِ کارگران خط و نشان می‌کشند و همه‌ی نیروی خود را جهتِ تخطئه و حذف اندیشه و نظرِ جامعه‌نگر و رادیکال صرف می‌کنند. حاکمیت بارها نشان داده است که از رویکرد و توصیه‌های این ارگان‌ها هم رهنمون می‌گیرد.

وجه دیگرِ دست‌گیریِ رئیس‌دانا، درواقع حمله به نهادی منتقد و حامیِ آزادی بیان و اندیشه یعنی کانونِ نویسنده­گانِ ایران و خط و نشان کشیدن برای  فعالینِ صاحب­نام و علنیِ دیگر است با این پیام که برخورد و احکامی که بر فعالینِ گمنام و جوانانِ ناراضی در زندان­ها روا می­شود، به راحتی بر آن­ها نیز جاری و واجب­الاجرا خواهد بود. بنابراین باید سکوت کنند! این تمامِ سیاستِ رژیم در برخورد با فعالینی چون فریبرزرئیس‌دانا و هر صدای مخالفِ دیگری­ست که سازشی با جناح­های رژیم ندارند و بند و بستی با اپوزیسیونِ سبز و ترمیم­طلب نیز ایجاد نمی­کنند بل­که صدا و قلم­شان را در تعهد و خدمت به آگاهیِ طبقه­ای قرار داده­اند که رژیم با تمامِ بازوانِ اید‌ه‌ئولوژیک-نظامیِ خود در جهتِ سرکوب و تثبیتِ ناآگاهی و رواجِ خرافه در آن طبقه مشغول است.

از این رو «شورای دانش­جویان و جوانانِ چپ» حمایتِ خود را از کمپین­های آزادیِ رئیس‌دانا اعلام می­کند و دستِ متحدینِ انترناسیونالیستِ طبقه­ی خود را می­فشارد.

شورای دانش­جویان و جوانانِ چپ ایران

۲۰۱۲/۰۵/۲۳ – ۱۳۹۱/۰۳/۰۳

بیانیه‌یِ شورایِ دانش‌جویان و جوانانِ چپِ ایران درباره‌یِ اولِ ماهِ مِی، روزِ جهانیِ کارگر

بیانیه‌ی اول ماه می (فارسی)

بیانیه‌ی اول ماه می (به زبان انگلیسی)

بیانیه‌ی اول ماه می (به زبان فرانسه)

بیانیه‌ی اول ماه می (به زبان ترکی)

«پرولتاریا چیزی جز زنجیرهای‌اش برای از دست دادن ندارد؛ اما جهانی برای فتح دارد»

هم اکنون طبقه­یِ کارگر و زحمت­کشانِ جامعه­ی ایران همانندِ تمامیِ سی‌وچندسالِ حیاتِ تبه­کارانه­یِ رژیمِ اسلامی زیرِ سرنیزه­یِ استبداد و سرکوبِ تمام‌عیارِ سیاسی، فقر و فلاکتِ دَم‌افزون و ویران­کننده­یِ اقتصادی و معیشتی، ارتجاعِ فرهنگی و خرافه­یِ مذهبی و در یک کلام: تحتِ انقیادِ سرپنجه­یِ خونینِ رژیمِ جهل و سرمایه­یِ اسلامی به سر می­برند. حکومتِ اسلامیِ خمینی و سیاست­هایِ اقتصادیِ غارت­گرانه­ و نئولیبرالیِ دولتِ­ فعلی و دولت­هایِ «سازنده‌گی» و «اصلاحات» هر کدام با شعاری و به سهمِ خود، جهنمی از فقر و گرسنه‌گی و تورم، از بی­کاری و اعتیاد و فحشاء، از ناامنی و بی­آینده‌گی و یأس را برایِ اکثریتِ مردمِ ایران به­ویژه کارگران و زحمت­کشان به بار آورده است. از سویی ماهیتِ واقعیِ رژیم اسلامی و مکانیزم برسازنده و بازتولیدکننده­یِ آن، یعنی سرکوبِ مطلقِ سیاسی از پسِ جنبشِ سالِ ۸۸ بارِ دیگر خود را به رخ کشید و  به خواندن ادامه دهید

 به صد و دومین سال­روز اعلام هشت مارس به عنوان روز جهانی زن، که با پیشنهاد کلارا زتکین صورت گرفت، رسیدیم. این سنگری است که با مبارزه­ی زنان کارگر در کارخانه­ی پارچه بافی نیویورک و به آتش کشیده شدن آن برپا شد و تاکنون با پی‌گیری مبارزات بی­وقفه‌ی زنان چه در ایران و چه در سطح بین­الملل تداوم یافته است.

مبارزات زنان ایران در حالی در جریان است که فشارهای حکومتی چه در غالب اِعمال قوانین رسمی در زمینه­ی حجابِ اجباری و نقش حقوقی فرودست زنان در خانواده و نیز ایجاد محدودیت­های متعدد در زمینه­ی اشتغال اعم از عدم استخدام زنان در بعضی مشاغل دولتی، دور‌ کاری، حذف زنان از بعضی از رشته­های دانشگاهی و سهمیه­بندی جنسیتی دانشگاه­ها و چه در شکل تبلیغ و ترویج ارزش‌های ضد زن در سطح جامعه با توسل به احکام و قوانین دینی هر لحظه بیشتر شده و ماهیتی ارتجاعی­تر از پیش به خود می‌گیرد. ارتجاعی­تر از آن‌رو که جمهوری اسلامی همواره در مورد مسأله زن نگاهی متحجر داشته است، اگرچه چند صباحی است بخش­هایی رانده شده از خان قدرت موسوم به اصلاح­طلبان سعی در تحریف تاریخ  و نیز به انحراف کشیدن جنبش زنان (به شکل ایجاد فمنیسم اسلامی و کمپین یک میلیون امضاء و …) دارند. اما حافظه­ی تاریخی مردم که شاهدان زنده­ی روزهای «طلایی» آنان و دوران دهشت و تباهی‌شان بودند، رد مدعای آنان است.

ارتجاع جمهوری اسلامی در مورد مسأله‌ی زنان و دخترانِ جوان همواره حدّتی انکار‌ناپذیر داشته و دارد. چرا که حضور نسلِ نوینی‌ست به خواندن ادامه دهید

فراخوانِ مشترک

 شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران و هیئت تحریریه​ی نشریه​ی آلترناتیو

بر سرِ پیمان با آرمانِ رهاییِ مردم

پیرامون دوازدهمین سالگرد درگذشت احمد شاملو

بسیار نادرند هنرمندان و نویسند​ه​گانی که هویت هنری­شان پیوندی ناگسستی و عمیق با زنده​گیِ مردم و روح عصیان­گری و شورش زمانه­شان دارد و بدون شک سرآمدِ چنین نویسنده​گانی در تاریخ ادبیات معاصر ایران احمد شاملو است. شاملو این چهره​ی جاودانه​ی ادبیات ایران که سراسر حیات شاعری و فکری­اش جز تلاش برای آزادی و جز بازتاب رنج­ها و امیدها و پیکارهای انسان نبود؛ همو که روح زیبایی و ظرافت ادبی را در شکلی یگانه با مفاهیم والای انسانی درآمیخت و در سطر سطرِ شعرها و دفترهای­اش از رهایی آدمی و جهانی شایسته​ی او سخن گفت. انسانِ شعر شاملو نشانی از «انسان کامل» و «خلیفه​ی الله» ادبیات سنتی و عرفانِ ایرانی-اسلامی نداشت و هرگز تجسم «خیر و زیباییِ» گژدیسه و دروغینِ نظم حاکم بر جهان معاصر نبود. انسانِ شعر شاملو خودِ درد بود، از جنس بچه­های اعماق و دختران دشت، انسانی صد در صد زمینی که اگر غم نان­اش نبود شاه بیت قصه­های شاعر بود و در عین حال انسانی بود به دشواری وظیفه. شعر بامداد اما در زمانه­ای بالید و برآمد که رپ​رپه طبل­های خون در چیتگر و غرش ببرهای عاشق از دیلمان به گوش می­رسید و طوفان انقلاب دست به کار زاییدن کودکانِ ناهم​گون بود و شاملو و شعرش به رسم»حقیقت ادبیات» نمی­توانستند از این مردم بی­لبخند و دل به دریا افکنان­اش جدا باشند و این شد که شعر بامدادِ ستاینده​ی عشق و نبرد از ابراهیمِ در آتش گفت و از آیدا در آیینه، از پرنده نوپرواز گفت و شاخه­ای که در سیاهیِ جنگل به سوی نور فریاد می­کشید. آری شعر شاملو صیقل دهنده​ی سلاحِ آبایی برای روز انتقام شد و هم​راهِ چندین هزار جنگلِ شاداب ناگهان از زمین رویید. شاعر اما در روزگار غریبی که چهره​ی آبی عشق پیدا نبود در کتاب جمعه و کتاب کوچه­اش باز از مردم و از پایداری­شان گفت و لحظه­ای دم​خورِ ابلیسِ پیروزمست و گاوگندچاله​دهانان­اش نشد تا شعرش چو ققنوسی در باران بر فراز تاریخ مردم به پرواز درآید و جاودانه شود.

در دوازدهمین سال​گردِ درگذشت بامدادِ شاعر و در روزگاری که هنوز خونِ خورشید بر سنگ​فرش­های خیابان نخشکیده است و خشم کوچه در مشت­ها گره کرده و چخماق­ها کنار فتیله بی طاقت­­اند، با حضور بر مزارش با او و شعرش پیمانِ ماندن بر آرمانِ رهایی مردم می­بندیم.

وعده​ی ما دوم مرداد ماه بر مزار احمد شاملو،شاعر آزادی.

شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران

 هیئت تحریریه​ی نشریه​ی آلترناتیو

اول مردادماهِ ۱۳۹۰

در روزگاری که “نظم نوین بازار آزاد” یگانه​گیِ بی​رقیب خود را با جنگ و فلاکت و ویرانی، با بی​کاری و تحقیر و ستم در چهار گوشه​ی جهان فریاد می زد، روزگاری که بیش از یک​صد سال مبارزه​ی مردم ایران برای تغییر وضعیت موجود، برای آزادی و عدالت و برابری گویی به شکست گرائیده بود، زمانه­ای که فریب انتخاباتی دیگری در راه بود، مردم و جوانان ایران بار دیگر در بهار سال 88 برای در دست گرفتن سرنوشت  و زنده​گی به تاراج رفته​شان به خیابان​ها آمدند و تمامیّت ستم و تبعیض و ارتجاع موجود را به مبارزه و هم​آوردی طلبیدند. این بهاران خلق​ها در مقطعی رخ داد که گویی هیچ افقی برای تغییرات ریشه​ای و دگرگونی​های اساسی موجود نبود  و خط رابط خیزش ما با سنت مبارزاتی تاریخ​مان در اثر سی ساله سرکوب و قتل عام یک نسل  از انقلابیون گسسته شده بود. در چنین بستری بود که صاحبان قدرت دیروز و رانده شده​گان از دارالخلافه​ی امروز دستِ بالا را در رهبری جنبش مردم گرفتند و با ملغمه​ای از توهمات و ایده​ئولوژی​های اصلاح طلبانه، منفعلانه و سازش​کارانه هر آن​چه توانستند را برای مهار خشم دم​افزونِ مردم و جوانان و حفظ نظام موجود و “قانون اساسی”اَش انجام دادند. بازتاب طبیعی این خط و

ایده​ئولوژیِ غیر رادیکال چیزی جز محدود ماندن دامنه​ی طبقاتی جنبش به خواست​های اقشار میانی و متوسط شهری آن هم صرفا در تهران و چیزی جز افول و رکود جنبش پس از تهی شدن خیابان​ها و به بُن​بست رسیدن تاکتیک​های غیر رزمنده و ناروشن نبود و در پس این رکود بود که رژیمِ “دار” و “شکنجه” به سرکوب مضاعف توده​ها جهت تثبیت موقعیت متزلزل خود پرداخت و دگر بار ابلیس پیروز مست آمد تا سور عزای مردم را به سفره بنشیند.

وقتی دشمن مردم و نماینده​گان مدارا و ترمیم​طلبان قدرت خود را بر تظاهرات میلیونی توده​ها حاکم کرده و خط خائنانه​ی سازش و کرنش، صلای تسلیم و عقب​نشینی سر داد و جوّ یأس و ناامیدی از ایجاد تغییر میل به همه​گیر شدن داشت، بخشی کوچک اما مصمم از خیل میلیونی توده​ها سودای آتشی دوباره کرد. آتشی که برافروختن شعله​های آن برای آغازگرانش دشواری​ها و مشکلاتی به عظمت تدارک یک جنبش نوین داشت و دارد. سخن از طرح موجی نو بر خلاف جریان عملی و نظری موجود است!

هنوز فریادهای مردم ایران در گوش زمانه گم نشده و خون شهیدان بر سنگ​فرش کوچه​های قیام نخشکیده بود که تند باد خیزش این بار شمال آفریقا را در نوردید و سرود پر طنین قیام، خلق​های جهان عرب را به جشنی واقعی فراخواند. برپایی روزهای خشم و فریاد “الشعب یرید اسقاط النظام” و مقاومت قهرآمیز جوانان رادیکال و ستیزنده تونس و مصر به عنوان موتور محرّک و مغز سازمانده قیام دستِ کم در گام نخست مستبدین را به عقب راند و رویای تغییر تعبیر شد! این مبارزه​ی توده​ای برای سرنگونی ارتجاع و استبداد حاکم در کوتاه زمانی در سایر کشورهای منطقه از بحرین و یمن تا اردن سوریه و حتا فراتر از آن در اسپانیا و فرانسه باز تکثیر شد. تحولات خاورمیانه و مبارزات غرور آفرین جوانان عرب ما را سرشار از امید به تداوم پایداری کرد، هم​چنان​که ضرورت جمع​بندی از درس​های جنبش آنان را پیش پای ما نهاد.

با چنین پیشینه و در چنین بستری بود که در راه تأسیس شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران گام نهادیم تا فصلی نوین از قیام و مبارزه علیه وضع موجود را

آغاز کنیم. فصل نوینی که ریشه​های خود را در یک​صد سال رزم تمام عیار مردم ایران علیه ستم و تبعیض و استثمار استوار می​بیند. در انقلاب مشروطه و جنبش جنگل، در شورش دیروز و امروز خلق​های سراسر ایران از کردستان و آذربایجان تا بلوچستان و خوزستان، در  جنبش ملی شدن صنعت نفت و 16 آذر ضد کودتای سال 32 ، در کنفدراسیون دانش​جویان و محصلین خارج از کشور، در جنبش مسلحانه​ی دهه​ی 40 و 50 تا قیام شکوه​مند بهمن، در سال​های سراسر رزم و فدای دهه​ی خونین 60 تا 18 تیر 78؛ آری! در مبارزه​ی هر روزه و هر لحظه​ی جنبش​های کارگران، زنان و دانش​جویان ایران، در مبارزات رهایی​بخش و ضد سرمایه​داری خلق​های سراسر جهان از کمون پاریس تا میدان التحریر.

“شورای دانش​جویان و جوانان چپ ایران” هدف خود را دفاع از یک خط انقلابی متشکل از نیروها و واحدهای سوسیالیستی، کمونیستی، فمینیستی و دیگر نیروهای مترقی و ایجاد یک بلوک سیاسی چپ در سپهر سیاست امروز، جهت مداخله در تعیین سرنوشت جامعه می​داند، جامعه​ای که از حاکمیت سیاسی استبدادی و مناسبات اقتصادی استثمارگر رنج می​برد و برای رهایی خود ناگزیر از فعالیت هدف​مند و سازمان​یافته برای در هم شکستن نظام سیاسی موجود یعنی رژیم جمهوری اسلامی و دگرگونی ریشه​ای کلیه​ی ساختارهای ستم​گرانه و تبعیض​آمیز و ارتجاعی به شکل انقلاب اجتماعی است. هم​چنان​که تلاش و تدارک برای تشکیل فدراسیونی از جوانان چپ هم​واره مورد توجه شورا بوده و خواهد بود و تشکیل چنین فدراسیونی افق سازمانی مطلوب ما برای سازماندهی و کنش جمعی نسل نوین کنش​گران رادیکال و انقلابی است.

در آغازگاه این راه “بی​برگشت” دست یاری رفیقانه​ی خود را به سوی تمامی جوانان، دانش​جویان و نیروهای رادیکال، مترقی و انقلابی می​دهیم تا با ما و در فضایی برابر و دموکراتیک به ارتقاء نظری و عملی ایده​های انقلابی و تغییر تمامیّت توحش موجود بپردازند. ما با نگاه به آینده، وظایف را به شور می​نشینیم و دست در دست هم راه نوینی را خواهیم گشود. راهی که در آن واژه تغییر با انقلاب معنی شود و ستم طبقاتی، جنسیتی، نژادی، مذهبی، و … از معنی تهی گردد. راهی که امکان و ظرفیت برخورد آراء متضاد را ارتقا دهد و سطح دیگری از مبارزه جمعی برای رهایی را معنی کند. راهی که به آزادی و امکان رهایی پرتو افکند. در آغازگاه این راه ایستاده​ایم تا یک بار دیگر فریاد برآوریم:

زنده است باد !

 تازنده است باد ! طوفنده است باد !

شورای دانش​جویان و جوانان چپ ایران

                                    سی خرداد1390

درباره​ی شورای دانش جویان و جوانان چپ ایران

“شورای دانش​جویان و جوانان چپ ایران” تلاش جمعی و تشکیلاتی بخشی از جوانان چپ​گرا و انقلابی است که جهت پاسخ​دهی به ضرورت​های عینی بر آمده از شرایط مبارزه انقلابی و رادیکال و به قصد تشکیل یک بلوک سیاسی چپ در عرصه سیاست امروز ایران متشکل شده​اند. این وحدت تشکیلاتی نتیجه پروسه­ای طولانی و مرحله­ای از بحث و جدل​های تئوریک و تبادل تجارب عملی است. پیشینه​ی سیاسی و مبارزاتی اعضای شورا به سال​های آغازین دهه 80 و بر آمدن نسل نوین دانش​جویان و جوانان چپ​گرا در جنبش​های سیاسی و اجتماعی ایران مانند جنبش دانش​جویی، زنان و کارگری و ملل تحت ستم باز می​گردد. بخشی از ما تحت نام “نشریه​ی دانش​جویی بذر” از سال 84 در مبارزات دانشگاه​ها و جنبش جوانان فعال بود، بخشی با نام “گروه پروسه” که عمدتاً جنبش کارگری را پوشش می​داد به فعالیت پرداخت و بخش دیگری با سابقه​ی فعالیت در جنبش دانش​جویی در اوایل خیزش سال 88 متولد و با نام “نشریه​ی خیابان” شناخته شد. این نیروهای متشکل و منفرد داخلی در ارتباط و هم​کاری با جوانانِ هم​نسل ایرانی که در خارج از کشور به دنیا آمده یا رشد کرده بودند پایه​های هم​کاری و اتحاد ما را تشکیل دادند. پس از خیزش مردمی سال 88 ایران و تکوین یک شکاف سیاسی طبقاتی جدید و پولاریزه شدن و قطب​بندی هر چه بیشتر جامعه، نیروها و جریان​های سیاسی گوناگون هر کدام به فراخور پایه طبقاتی و خاستگاه فکری​شان به دنبال پاسخ دادن به مسائل و تضادهای نوین برآمدند. جمع ما نیز در همین دوره و بنا به تجربه نسل خود وارد مراحل جدیدی از مبارزه شد. ما جایگاه خود را در طول دو سال خیزش مردم ایران به درستی پیدا کردیم و آن​را در عرصه​ی پراتیک به روشنی نشان دادیم. ما ضمن شرکت در مبارزات خیابانی، در فضاهای فکری و تئوریک جنبش نیز وارد شده و توشه​ای بنا به تناسب تجربه​مان اندوختیم: از سیاه، خاکستری، سبز، اصلاح طلب و ترمیم طلب و  تمامی جناح​های جمهوری اسلامیگسستیم، هم​چنان​که افق​های مبارزاتی خود را جدا از تمامی جناح​های ملی و بین المللی سرمایه و سرمایه​داری ترسیم کرده­ایم. با مقبول عامه قرار گرفتن، پوپولیسم خیابان و تظاهر و ریا خط​کشی کردیم، و از سوی دیگر  کوشیده­ایم با میراث انقلابی گذشته با دیدی انتقادی برخورد کنیم؛ ماهیتاً نه خودِ آنیم و نه خود را از آن جدا می​دانیم. ما عزم راسخ برای سازش ناپذیری کرده​ایم و رادیکالیسم مبارزات مردم و گسست از ایده​های کهن اساس اتحاد ماست. در عرصه​ی علم و تئوری​های علمی به دنبال ایده​های نوین هستیم، کنش جمعی ما وفادار به جمع​بندی از کاستی​ها و اشتباهات گذشته​مان است و بر آنیم تا در سایه​ی این انتقاد از گذشته و امید به رهایی مردم در آینده، مبارزات واقعی توده­ها را حمایت و تقویت کنیم. نگاه ما به گذشته، حال و آینده انترناسیونالیستی است و درک ما از مبارزه​ی طبقاتی و مفهوم رهایی در ایران، به مبارزات کل مردم دنیا از فلسطین تا فیلیپین و از آفریقا تا اروپا و آمریکا و … گره خورده است.

برقراری ارتباط نظری، عملی و تشکیلاتی با تمامی نیروهای متشکل و منفردی که هنوز با آرمان تغییر جهان و حذف و محو تمامی مناسبات استثمارگرانه و تبعیض آمیز آن زندگی می​کنند هدف استراتژیک ما است. هم​چنان​که ایده​ی تشکیل فدراسیونی از نیروهای چپ انقلابی و مترقی هم​واره چشم انداز ما بوده و خواهد بود.